Günâhlarımın en zâlimi; Hem de en mâsumuydu..
Beni aşağılayan hocanın elimdeki mail adresinin yazılı olduğu kağıda çiğnenmiş sakızımı yapıştırdım. Çokzekldi
Bu sefer ki ayrılığımızın geri dönüşü yok sanırım sözlük; kendinize çok iyi bakın , esen kalın, seviyorum sizi...
Kağıda yazdığınız şeyler her zaman kalıcıdır. O yüzden bazı şeyleri yazamam günlüğüme. Aslında hep mutsuz olduğu zaman günlük tutabilen biriyim ama demek ki oraya yazabileceğim şeylerin de bir sınırı varmış ki daha kolay ve yüzeysel gelen interneti kullanıyorum ama bundan sonra buraya da yazmasam iyi olacak. Öyle hissediyorum..
Gözlerinin içi parlayan 2 küçük çocuktuk tanıştığımızda.
Hayattan zevk alan taze ergendik, karşı cinse zarar vermek haricinde hoşlanma diye bir duygunun varlığını kavradığımız ve bunun için birbirimizi seçtiğimizde..
Genç olmaya başlamıştık aşkı tattığımızda..
Ve olgunlaşmanın ilk adımlarını attık aradaki yüzlerce kilometreye rağmen hayalimizin peşinden gitmeye karar verdiğimizde..
O hayal uğruna yaptıklarımız, yaşadıklarımız ikimizin arasında.. belki de senin için göğüs gerdiğim onca sıkıntıyı görmen sebep olmuştu beni hayatının en ortasına koymana. ne ana ne baba.. bir ben olmuştum hayatında. başta hoşlanmadım değil ama nereden bilebilirdim bunun bu kadar hastalıklı bir ruh haline dönüşebileceğini..
Evet hayallerimiz. herkesi karşımıza alıp, genç insanlarız aç kalıp ölmeyiz ya, biz birbirimizi seviyoruz ve evleneceğiz dediğimiz o günler... tekrar dönsem o günlere, bıçakla kendi kalbimi sökmekle eşdeğer olsa da sebepsiz yere uzaklaşır giderdim gökyüzüm.. hatıramız içimizde yaşar, hatırladıkça belki kederlenir ama garipte bir huzur duyardık. Bir fanide tadılabilecek en doruk aşk duygusunu ta iliklerimizde hissettik der yolumuza devam ederdik..
Aşk ile nefret arasında ince bir çizgi var derler ya sevgilim.. bizim çizgimiz bile kusurluymuş. Bir milim aştım ve kendimi duygusuzluk evreninde buldum. Öyle bir noktaya geldik ki, senin de dilin bana hak vermekten lal oldu.
Yatiyorsun 5 saattir yanibaşımda sessiz
Izliyorum seni öylece, hissiz
Artık ne öfke duyabiliyorum sana
Ne de bakabiliyorum gözlerine aşkla..
Hayatta bir secdede bulabildim huzuru,
bir de sana sarılıp, kendimi tamamlanmış hissedince, bu duyguyu ebediyete kadar taşıyabilme ihtimalimizle neşe buldu yüreğim.
Biz birlikte büyüdük. Biz birbirimizin oyun arkadaşı, ailesi, sırdaşı olduk. sen benim cocuklugum, ergenligim, gencligimsin. yetiskinligimin de ilk adımlarısın. kolay mı her şeyi başa almak. Yeniden başa sarmak, tekrar çocuk olmak. Ne alaka mı? Sensizliği düşündüğümden sonraki ilk adım, yırtık ayakkabımla gazoz kapağına attığım tekmeleri getiriyor gözümün önüne. Yok ki senden gayrı bildiğim bir yaşam. Ve ben gidemem baştan bunca yolu.
Gökyüzümdün, duygusal iklimim iki dudağın yahut göz pınarların arasındaydı..
Gülerdin güller açardı yüreğimde
En olgun arkadaş denilen miso, senin yanında saçmalamanın sınırlarını zorlardı tebessümün baki kalsın diye..
Ne oldu peki? Aşkı bitiren bir evlilik değildi bu... bu klişeye asla inanmadık ve kabul et yaşadıklarımızın da bununla hiçbir zaman alakası olmadı. Pes etmeyi seçtin, mücadele etmemeyi. Çekinmeden dedin ki, "kendi ellerimle yakıyorum kendimi ama bir şey yapmak da gelmiyor içimden. Seni hala cok seviyorum ama cabalamak istemiyorum.."
Belki de hüzne acıktı dedim. Suni keder arıyor kendine.. sabrettim. 13 sene dile kolay.. 13 sene mutlulugun ardına tam 1 senelik hüzün devri. Yetmedi mi? Hissizlik derinleşti, hayaller sönükleşti.
Sen evlenme teklifimi kabul ettikten sonra ne demiştim hatırlıyor musun?
"-kuracağımız yuva için en büyük güvencem sana olan aşkım değil, senin bana olan bu büyük sevgindir.."
Hatırlıyorsun biliyorum. Lütfen artık sadece hatırlamakla kalma...
(Kutlamayı unuttuğun ilk doğum günü sabahımdan!)
Hayattan zevk alan taze ergendik, karşı cinse zarar vermek haricinde hoşlanma diye bir duygunun varlığını kavradığımız ve bunun için birbirimizi seçtiğimizde..
Genç olmaya başlamıştık aşkı tattığımızda..
Ve olgunlaşmanın ilk adımlarını attık aradaki yüzlerce kilometreye rağmen hayalimizin peşinden gitmeye karar verdiğimizde..
O hayal uğruna yaptıklarımız, yaşadıklarımız ikimizin arasında.. belki de senin için göğüs gerdiğim onca sıkıntıyı görmen sebep olmuştu beni hayatının en ortasına koymana. ne ana ne baba.. bir ben olmuştum hayatında. başta hoşlanmadım değil ama nereden bilebilirdim bunun bu kadar hastalıklı bir ruh haline dönüşebileceğini..
Evet hayallerimiz. herkesi karşımıza alıp, genç insanlarız aç kalıp ölmeyiz ya, biz birbirimizi seviyoruz ve evleneceğiz dediğimiz o günler... tekrar dönsem o günlere, bıçakla kendi kalbimi sökmekle eşdeğer olsa da sebepsiz yere uzaklaşır giderdim gökyüzüm.. hatıramız içimizde yaşar, hatırladıkça belki kederlenir ama garipte bir huzur duyardık. Bir fanide tadılabilecek en doruk aşk duygusunu ta iliklerimizde hissettik der yolumuza devam ederdik..
Aşk ile nefret arasında ince bir çizgi var derler ya sevgilim.. bizim çizgimiz bile kusurluymuş. Bir milim aştım ve kendimi duygusuzluk evreninde buldum. Öyle bir noktaya geldik ki, senin de dilin bana hak vermekten lal oldu.
Yatiyorsun 5 saattir yanibaşımda sessiz
Izliyorum seni öylece, hissiz
Artık ne öfke duyabiliyorum sana
Ne de bakabiliyorum gözlerine aşkla..
Hayatta bir secdede bulabildim huzuru,
bir de sana sarılıp, kendimi tamamlanmış hissedince, bu duyguyu ebediyete kadar taşıyabilme ihtimalimizle neşe buldu yüreğim.
Biz birlikte büyüdük. Biz birbirimizin oyun arkadaşı, ailesi, sırdaşı olduk. sen benim cocuklugum, ergenligim, gencligimsin. yetiskinligimin de ilk adımlarısın. kolay mı her şeyi başa almak. Yeniden başa sarmak, tekrar çocuk olmak. Ne alaka mı? Sensizliği düşündüğümden sonraki ilk adım, yırtık ayakkabımla gazoz kapağına attığım tekmeleri getiriyor gözümün önüne. Yok ki senden gayrı bildiğim bir yaşam. Ve ben gidemem baştan bunca yolu.
Gökyüzümdün, duygusal iklimim iki dudağın yahut göz pınarların arasındaydı..
Gülerdin güller açardı yüreğimde
En olgun arkadaş denilen miso, senin yanında saçmalamanın sınırlarını zorlardı tebessümün baki kalsın diye..
Ne oldu peki? Aşkı bitiren bir evlilik değildi bu... bu klişeye asla inanmadık ve kabul et yaşadıklarımızın da bununla hiçbir zaman alakası olmadı. Pes etmeyi seçtin, mücadele etmemeyi. Çekinmeden dedin ki, "kendi ellerimle yakıyorum kendimi ama bir şey yapmak da gelmiyor içimden. Seni hala cok seviyorum ama cabalamak istemiyorum.."
Belki de hüzne acıktı dedim. Suni keder arıyor kendine.. sabrettim. 13 sene dile kolay.. 13 sene mutlulugun ardına tam 1 senelik hüzün devri. Yetmedi mi? Hissizlik derinleşti, hayaller sönükleşti.
Sen evlenme teklifimi kabul ettikten sonra ne demiştim hatırlıyor musun?
"-kuracağımız yuva için en büyük güvencem sana olan aşkım değil, senin bana olan bu büyük sevgindir.."
Hatırlıyorsun biliyorum. Lütfen artık sadece hatırlamakla kalma...
(Kutlamayı unuttuğun ilk doğum günü sabahımdan!)
Merhaba sözlük yine ben. Hastaneden bir onkolog hocama dedemin sonuçlarını gösterdim. Doktorlar hasta psikolojisini belli bir yerden sonra çok fazla anlamıyor sanırım. Aslında hocayla Ne konuştum o ne dedi hiçbiri aklımda değil sanki her şey birbirine girdi. Gözüm falan ağrıyor şu anda garip hissediyorum kendimi. Arkadaşımı çağırdım yanıma Eminim ki anlatsam saatlerce dinler ama konuşmak iyi gelmiyor. Fark ettim ki mutlu olduğum günler sanki Dedem yok gibi hissettiğim günler. Yani sanki hastalık Yok her şey yolunda... öyle zamanlarda iyi hissediyorum ama aklıma dank ettiği anlarda öyle olmuyor. Üzülüyorum sözlük alıştım sanıyordum ama alışamıyormuş insan böyle bir şeye. Kalbimde bir ağırlık var eziyor beni.
Artık ben de bir tıbbiyeli olacağım. Tıp her zaman istediğim bir bölümdü. Ülke şartlarından dolayı biraz tereddüt etsem de hayallerime kavuştum ve tercihlerime tıp yazdım.
Az da olsa bi korku var içimde. Ya yapamazsam ya pişman olursam ya kötü bir hekim olursam diye düşünüyorum. Umarım her şey güzel olur.
Az da olsa bi korku var içimde. Ya yapamazsam ya pişman olursam ya kötü bir hekim olursam diye düşünüyorum. Umarım her şey güzel olur.
Bazen etrafımdaki insanların dertlerini dinlediğim zaman, keşke benim dertlerim de bunlar gibi olsaydı diyorum. Yaklaşık 1 yıldır yaşayan bir ölü gibiyim, şu anda da en içten duygularımla hiç doğmamış olmayı dilerdim. Bu şekilde yazdığımda arabeske bağladığımın farkındayım ama benim için gerçek bu. hayatımda birşeyler ciddi anlamda kötü gitmeye başladığı günden itibaren her geçen günüm daha kötü, daha acı verici hale geldi. En kötüsü de bu durumu düzeltebilecek hiçbir çaremin olmaması, hayatım ellerimin arasından kayıp giderken hiçbir şey yapamamak. Bu karanlıktan aydınlığa çıkabilecek miyim bilmiyorum ama çıksam bile eski ben olamayacağımı çok iyi biliyorum.
haftasonlari ya nobetciyim ya nobet cikisi. kendi yatagimda 11-12lere kadar uyumayi ozledim. Daha 1 ay bile olmadi. Nasil alisicam yahu? beele intornlugun icine soxam.
Seni herkes sevebilir seni herkes mutlu edebilir seni herkes tatmin edebilir ama beni herkesten ayıran şey içinde sakladığın meleği görüyor olmamdı sen ellerinle gözlerimi kapatana kadar. bir gamzelik rüzgar esti