Kendimi hayattan dışlanmış hissediyorum.
İnsanın çılgınca (!) bir şey yapması güzel oluyor. Ufak bir cesaret güzel şeylere, olaylara sebep olabiliyor.
Bazı insanları
uzaktan sevmek gerekirmiş,
sadece
uzaktan.
uzaktan sevmek gerekirmiş,
sadece
uzaktan.
yaşıtlarıma bazen dünyadaki en büyük acı aşk acısı değil diyerek bağırmak istiyorum ve tek dertlerinin bu olmasına da üzülüyorum. insanların aşkından ölecekmiş gibi yapmasından bıktım.
dünyada her gün yüzlerce kişi tip 2 diyabet tanısı alıyor. bunların yarısından çoğu çok yemekten hasta olmuşlar. öte yandan dünyanın en çok öldüren hastalığı sıtma, insanlar Afrika'da ateşler içinde bir deri bir kemik ölüyor hem de bir sivrisinekle. tedaviye ulaşacak paraları yok. dünyanın bir yanı zenginlikten ölürken diğer yanı fakirlikten ölüyor. buna dayanamıyorum.
bazen kendime çok sinirleniyorum çünkü gündüz söylediğim bir lafım akşam aklıma geliyor ve akşamımı zehir ediyor. o zaman gündüz o lafı söylemeyeceksin steril, bu kadar basit.
bir insanı kırdığımda, kızdırdığımda biraz sakinleşmesi için zaman tanıyor sonrasında açık açık bana gelip söylemesini istiyorum, uzun süre trip atmasından küsmesinden hiç hoşlanmıyorum. biraz net biriyim sanırım. konuşmazsak nasıl çözebiliriz, küsmek gerçekten çözüm mü olacak bu probleme? yanına gidip seni kırdım değil mi diye soruyorum hala anlatmıyor, işte buna çok sinirleniyorum.
bu entry rahatlamak için yazılmış tam bir itiraf entrysi olup sonradan okununca muhtemelen bu sinirli ergenler gibi hallerime gülünecek ve silinecektir, şimdilik yine de yazmak istedim. tahammül sınırlarımın aşıldığı şu günlerde bana iyi gelen tek şey çocuk parkına yalnız başıma gidip çocukların uzaktan şen şakrak oyun oynamalarını izlemek. iyi ki varsınız çocuklar.
ben birazcık deliriyorum galiba.swh
dünyada her gün yüzlerce kişi tip 2 diyabet tanısı alıyor. bunların yarısından çoğu çok yemekten hasta olmuşlar. öte yandan dünyanın en çok öldüren hastalığı sıtma, insanlar Afrika'da ateşler içinde bir deri bir kemik ölüyor hem de bir sivrisinekle. tedaviye ulaşacak paraları yok. dünyanın bir yanı zenginlikten ölürken diğer yanı fakirlikten ölüyor. buna dayanamıyorum.
bazen kendime çok sinirleniyorum çünkü gündüz söylediğim bir lafım akşam aklıma geliyor ve akşamımı zehir ediyor. o zaman gündüz o lafı söylemeyeceksin steril, bu kadar basit.
bir insanı kırdığımda, kızdırdığımda biraz sakinleşmesi için zaman tanıyor sonrasında açık açık bana gelip söylemesini istiyorum, uzun süre trip atmasından küsmesinden hiç hoşlanmıyorum. biraz net biriyim sanırım. konuşmazsak nasıl çözebiliriz, küsmek gerçekten çözüm mü olacak bu probleme? yanına gidip seni kırdım değil mi diye soruyorum hala anlatmıyor, işte buna çok sinirleniyorum.
bu entry rahatlamak için yazılmış tam bir itiraf entrysi olup sonradan okununca muhtemelen bu sinirli ergenler gibi hallerime gülünecek ve silinecektir, şimdilik yine de yazmak istedim. tahammül sınırlarımın aşıldığı şu günlerde bana iyi gelen tek şey çocuk parkına yalnız başıma gidip çocukların uzaktan şen şakrak oyun oynamalarını izlemek. iyi ki varsınız çocuklar.
ben birazcık deliriyorum galiba.swh
egosu fazla olan insanlara pislik yapmak hoşuma gidiyor. istedikleri olmayınca öyle kudurup çirkefleşiyorlar ki el eline patlamış mısırını izle.
kolayca yapabileceğin bir şeyi sırf emir kipi kullanıldı diye yapmıyorum bazen. bu nöbet değiştirme olabilir, imza olabilir, kolayca hallolacak bir iş olabilir.
hep beraber savaş açsak ya bunlara. ne güzel olur.
kolayca yapabileceğin bir şeyi sırf emir kipi kullanıldı diye yapmıyorum bazen. bu nöbet değiştirme olabilir, imza olabilir, kolayca hallolacak bir iş olabilir.
hep beraber savaş açsak ya bunlara. ne güzel olur.
Bugün bir söz verdim kendime..
O bekleyiş.. Yalnızca. Bekliyordum..
Birkaç plastik çubuktu izlediğim ellerimdeki.
Hepsinde birer tek çizgi..
Bir duygu okyanusundaydım sanki.
Yavaşça gülümsedim.
Ve bu çubuğun çift çizgi olduğu ve belki de o, dünyanın en mutlu kadını olduğum ana bir selam yolladım..
Biliyorum ki bir gün bu testi yeniden yapacağım..
Ve umuyorum ki dünyanın en mutlu kadını olacağım o gün.
İşte o anı yaşayabilmek için bir söz verdim kendime..
O asil kadına ve o minik masum yüreğe hak ettikleri mutluluğu bağışlayabilmek için..
Bir daha asla.
O bekleyiş.. Yalnızca. Bekliyordum..
Birkaç plastik çubuktu izlediğim ellerimdeki.
Hepsinde birer tek çizgi..
Bir duygu okyanusundaydım sanki.
Yavaşça gülümsedim.
Ve bu çubuğun çift çizgi olduğu ve belki de o, dünyanın en mutlu kadını olduğum ana bir selam yolladım..
Biliyorum ki bir gün bu testi yeniden yapacağım..
Ve umuyorum ki dünyanın en mutlu kadını olacağım o gün.
İşte o anı yaşayabilmek için bir söz verdim kendime..
O asil kadına ve o minik masum yüreğe hak ettikleri mutluluğu bağışlayabilmek için..
Bir daha asla.
bu başlık kendine güveni olmayan yazarların avuntu sığınağına dönmüş. üzgünüm ama bunların hiçbiri itiraf değil. alın size bir itiraf:
duş aldıktan sonra avret yerimi sildiğim havluyla yüzümü de siliyorum. hadi bakalım.
duş aldıktan sonra avret yerimi sildiğim havluyla yüzümü de siliyorum. hadi bakalım.
3. sınıfın yaz tatili, evet 3.sınıf geçilmiş final verilmiş. Kan sonuçlarına bakan babam, kızım monosit yüksek çıkmış bir şey olur mu bundan, diye sorar.
Benim cevap: monosit diye bir şey yok ki baba emin misin?!! Neyse ki babam 5 dk falan öyle bi hücre mi vardı diye düşündüğüm kısmı bilmiyor..
Benim cevap: monosit diye bir şey yok ki baba emin misin?!! Neyse ki babam 5 dk falan öyle bi hücre mi vardı diye düşündüğüm kısmı bilmiyor..
“Yokuşların sonunda yok oluşlar varmış, bilsem nefes nefese koşmazdım.”
Israrcı insanlardan nefret ediyorum sözlük. Hayır kelimesini kullandığım an karşımdaki kişi puf diye yok olsun istiyorum. Aslında puf diye yok olma olayını ben gerçekleştirebilsem daha güzel olur. Evet evet, geri dönmemek üzere puf diye yok olmak istiyorum