en son öğrenilen hayat dersi – Tıbbiyeli Sözlük
Genel olarak 2022den bahsedeceğim başlık.benim için pek çok değişim yaşadığım, kendimi gözlemlediğim pek çok yeni şey öğrendiğim farklı ve bir yıldı.
(bkz:tus nasil kazanılmaz) (*)
Olasi Ruhsal, duygusal Bir karmaşada en cok kendime güvenmem gerektiğini öğrendim. Bazen bazı tepkiler veriyorum, sanki kendimin de anlamlandiramağı şeylermis, yapmayi istemediğim şeylermiş aslında tam tersi davranmak istiyormusum da davranamiyormusum gibi bir his geliyor. Hayır. tam olarak doğru şeyleri, doğru güdülerle yapıyormuşum bu anlarda. Karşımda birileri beni yargılıyor da olsa, Hayır bu sese iç sesime güvenmem gerekiyor. Çünkü bir yerde bir terslik varmış gibi hissediyorsam, bir insanlayken güvensiz veya aciklayamadigim garip kötü hissediyorsam ama adini koyamıyorsam durmamam gereken yerdeyim. Bu konu cok net aslında. iç sesim huzur, güven ve samimiyet bulduğu yeri, insanları diğerlerinden ayirabilmekte çok başarılı. İç farkındalığı olan, dengeli ve güvenli bağlar kurarak büyütülmüş biriyim. Kendimden şüphe etmeye başladığım yerde muhtemelen manipule ediliyorum. Nalet olsun kaç kaç kaç(*)
olmayacağı belli olan şeyler için de ne zaman ne enerji harcamak çok mantıklı değil. Mantık önemli.
Yargılanmaktan hoşlanmayan, bu yüzden ve gereksiz bulduğu için yargılamaktan kaçan biriyim. gereksiz empatiler yapıyorum. Yargilama isteksizligimin yargılandığı bir zaman da olmuştu. Şu cümleyi daha sık kullanmalıyım sanki(*) peşin uyarı video çok içten bir küfür içeriyor.
video


Arkadaşlarıma gereğinden fazla değer verdiğimi anlıyorum. Arkadaşlarımın en yakınları dahi bugün varlar yarın sevgili yaptıklarında yoklar cidden muhteşem degil mi(*) Kötü zamanlarimda yanimda bir tek ailem var. Görüşmek istemediğim insanlarla görüşmemek için de tus güzel bir bahane oldu bu arada.
Bunun dışında Para kazanmak çok zor. Nobetten her geldiğimde aynada yüzümde egzama görüyorum kırışıklık görüyorum. Kırışıklık tabi biraz abartı Olabilir, egzamayi 1 haftadır duzeltemedim ama.(*) Parayı önceliklerim doğrultusunda harcamayı unutmamam ve birikim yapmayı öğrenmem gerekiyor.
Şimdiye kadar istisnasını hiç yaşamadığım şekilde insanlar işleri düştüğünde değer veriyormuş gibi davranmayı çok iyi beceriyor. Bazen ben de keşke rol yapabilsem, biraz olsun çıkarlarıma göre hareket edebilsem diye düşünmüyor değilim :(
eşeğe altın semer vursan yine eşektir. sözü ikiletiyorsa üçletirde dörtletirde onun huyu öyledir. götüyle inatlaşan donuna pisler diyerek vazgeçmeyi tercih doğru seçenekmiş.
covid 19 VT etiyolojisinde rol oynuyor gibi gelmeye başladı. yakında bu konu pubmed gibi yerlerde trend olursa şaşırmayın.
bu entry bu #125558 düşüncelerin devamı niteliğindedir
hayatta en çok önemsediğim şeyin huzur olduğunu fark ettim. hatta ileride bir çocuğum olursa bu isim yakışır mı diye bile düşündüm itiraf edeyim (bkz:huzur gel çocuğum) ben ki eski entrylerimde bunlardan yakındığımı hatırlıyorum, tatminsizlik duygusuna kafa tutmaya başladım. yendim demiyorum diyemem henüz o noktaya gelemedim. eskiden kafamda hayallerimde çok farklı bir hayat vardı, şimdilerde hayatın doğal akışıyla barışmaya başladım. içimden gelen, mantığımın dışında kalan eskiden bana bir şeyler fısıldadıkça susturmaya çalıştığım sezgilerimle barışmaya başladım. ama onları mantığımla sürekli susturmaya çalıştığım için sesleri çok çıkmıyor artık yine de kulak vermeye onları farkında olmaya çalışıyorum. anneme hak vermeye başladım, ben bir şeyler için hırs yapıp fazlaca kaptırınca kızım kendini yıpratmaya değmez derdi. ben sinirlenirdim tabi, şimdilerde ne demeye çalıştığını anlıyorum. kahraman olmayı hayal ederdim eskiden, şimdilerde bunun çok da manalı olmadığını anladım. iki hayatım olsa birinde kahraman olmak isterdim ama tek hayatımda tadını çıkarmayı yeğliyorum artık. hep derler ya hayat senin onu ne olarak gördüğünle ilgilidir diye, aşırı klişe bir laf. ama kafanızda bir şeyleri yerine oturtmaya başlayınca hiç olmadığı kadar manalı gelmeye başlıyor. bunları okurken ne diyor bu insan evladı diyebilirsiniz, bundan bir yıl kadar önce okusaydım ben de öyle derdim ama sorun değil. bu entryi kendim için yazıyorum. neyse konuya dönelim hayattan veya herhangi bir günden bir şeyler almak istersen alırsın. her gün yolunun üstünde su satan yaşlı amcanın bir cümlesindeki zerafeti duyduğunda fark edecek şekilde dinlersen, duyarsın. gökyüzüne bakmazsan o gün havanın ne kadar güzel olduğunu anlayamazsın. hayat çok uzun değil ve hayatımız bu şekilde geçip gidecek, gelecek de bundan çok farklı değil hep bir koşuşturmaca olacak. hayat tam da içinde olduğun hastaneye giderkenki can sıkıcı an. evet can sıkıcı şeylerden minik minik kendi payına bir şeyler çıkarabilirsen, fark edebilirsen mutlu olursun. sevdiğini alamadığın zamanlar, aldığını sevdiğinde mutlu olursun. mutluluk anlık neşeden, sürekli gülüp eğlenmekten çok daha farklı bir şey; uzaktan genele bakmak, kabullenmek ve ondaki güzellikleri arayıp bulmakla ilgili. mutluluğu bulmak değil aslında mutlu olmayı öğrenmek var, bunu öğrenememiş insanların hayatlarında ufak tefek şeyler dışında hiçbir sorun yokken bile sürekli bir şeyleri mutsuzluğa bahane ettiklerini görüyorum, bu melankoli uyuşturucu gibi bir şey. ayağa kalkıp bir şeyleri değiştirmek yerine uyuşturuyorlar kendilerini. arabeskten soğumam da son yıllar da oldu bu arada, arabeske övgüler yağdırdığım entrylerim de vardır. sonra mükemmelin peşinde koşmanın hem kendime olan güvenimi sarstığını hem de başarılı olduğum şeylerin mükemmel olmadıkları için durduk yere sinirlerimi bozduğunu fark ediyorum. bundan kurtulmam gerekliliğini anlıyorum. bir de en çok ailenin her şey olduğunu fark ettim, her şey. bunu söyleyenlere eskiden abartmayın diyerek baktığımı hatırlıyorum, beni küçük aptal(*)
gelecekle ilgili planlarımda da farklı şeyler düşünmeye başladım, cerrahi düşünürdüm eskiden düşünmez oldum. olanlara saygım sonsuz bunu parantez yapayım ama hayat bu kadar güzelken neden ömrümü adamam gereken bir meslek yapayım yıllarımı ona harcayayım ki. bir kere durup düşünmenin ruhum için gerekliliğine inanıyorum, yorgunluktan ölmediğim boş vakitlerim olmalı. doktorluk mesleğinde bazı bölümlerde gerçekten insani olmayan uygulamalar var diye düşünüyorum ve aklıma erich frommdan şu kesit geliyor
''uygarlığımız kişinin bu tek başınalığını bilince çıkarmasını engelleyecek birçok oyalayıcı şeye sahiptir : her şeyden önce sıkıca düzenlenmiş ve makineleştirilmiş çalışma düzeni, insanı en temel insanca isteklerinden kendini aşma ve bir olma halinden habersiz kılar''
hayattaki pek çok şeyden ödün vermem zorunluluğunu gerektirmeyen bölümlerden yanayım artık. neyse kapatalım bu bahsi.
bazı şeyler yeni yeni manalanıyor kafamda akıllanıyorum galiba. allah allah yine büyüyorum. yine tam toparlayamadım ama aşağı yukarı kafamda bunlar dolanıyor. kendine iyi bak sözlükcüm, sözlük ahalisi ve gelecekte bunu okuyacak sevgili ben.
tanım: bu aralar kafamda dolanan şeyler.