Her şey karakterde bitmiyor, çevrenin manipulasyonu kadar etkili bir şey yokmuş aslında. Doğrumuzu yanlış belletebilen insanlarla dolu çevremiz
Verilen vaatlere asla ve asla inanmamak.Verilen vaatler gerçekleşmeden söylenilenlerin hiçbir önemi yok. Biraz geç olsa da anladım...
insan olmanın gereği olarak dünyadaki hiçbir şeyin, hiçbir maddiyatın, hiç kimsenin dolduramayacağı boşluklara sahip olduğumuz. şurda burda okuruz veya birilerinden duyarız belki ama bazı şeyler yaşayıp bu kanaate bizzat varınca daha çok yer ediyormuş.
Ama bence öğrendim tamam bitti denilebilecek bir ders de değil bu, bir kırılma noktasına gelip öğrenmeye başlıyoruz ama hayatın akışına kapıldıkça geri unutuyoruz. Bir Başka olumsuzluk yaşadığımızda tekrar hatırlıyoruz, bir şeye kendimizi fazlaca kaptırmamamız gerektiğini düşünüyoruz, Bunu Düşündükçe yaratılış gayemizi sorguluyor veya inandığımız gayeye daha çok yöneliyor ve odaklanıyoruz. Ama sonra tekrar dalıyoruz. tekrar hatırlatılıyor. bu döngü devam ediyor. Hayatın kendisi bu.
02/05/2021
"Bir yanımız telaş içinde bir kısacık ömre tutsak,
Bir yanımız ölümsüzlüğü daha çok sevmekte hayattan.."
Ömer Karaoğlu'ndan
Ama bence öğrendim tamam bitti denilebilecek bir ders de değil bu, bir kırılma noktasına gelip öğrenmeye başlıyoruz ama hayatın akışına kapıldıkça geri unutuyoruz. Bir Başka olumsuzluk yaşadığımızda tekrar hatırlıyoruz, bir şeye kendimizi fazlaca kaptırmamamız gerektiğini düşünüyoruz, Bunu Düşündükçe yaratılış gayemizi sorguluyor veya inandığımız gayeye daha çok yöneliyor ve odaklanıyoruz. Ama sonra tekrar dalıyoruz. tekrar hatırlatılıyor. bu döngü devam ediyor. Hayatın kendisi bu.
02/05/2021
"Bir yanımız telaş içinde bir kısacık ömre tutsak,
Bir yanımız ölümsüzlüğü daha çok sevmekte hayattan.."
Ömer Karaoğlu'ndan
Ne yaparsan yap bazı şeyleri deneyimlemeden öğrenemiyorsun.
Kimseye güvenmemek sanırım.
bu entry bu #125558 düşüncelerin devamı niteliğindedir
hayatta en çok önemsediğim şeyin huzur olduğunu fark ettim. hatta ileride bir çocuğum olursa bu isim yakışır mı diye bile düşündüm itiraf edeyim (bkz:huzur gel çocuğum) ben ki eski entrylerimde bunlardan yakındığımı hatırlıyorum, tatminsizlik duygusuna kafa tutmaya başladım. yendim demiyorum diyemem henüz o noktaya gelemedim. eskiden kafamda hayallerimde çok farklı bir hayat vardı, şimdilerde hayatın doğal akışıyla barışmaya başladım. içimden gelen, mantığımın dışında kalan eskiden bana bir şeyler fısıldadıkça susturmaya çalıştığım sezgilerimle barışmaya başladım. ama onları mantığımla sürekli susturmaya çalıştığım için sesleri çok çıkmıyor artık yine de kulak vermeye onları farkında olmaya çalışıyorum. anneme hak vermeye başladım, ben bir şeyler için hırs yapıp fazlaca kaptırınca kızım kendini yıpratmaya değmez derdi. ben sinirlenirdim tabi, şimdilerde ne demeye çalıştığını anlıyorum. kahraman olmayı hayal ederdim eskiden, şimdilerde bunun çok da manalı olmadığını anladım. iki hayatım olsa birinde kahraman olmak isterdim ama tek hayatımda tadını çıkarmayı yeğliyorum artık. hep derler ya hayat senin onu ne olarak gördüğünle ilgilidir diye, aşırı klişe bir laf. ama kafanızda bir şeyleri yerine oturtmaya başlayınca hiç olmadığı kadar manalı gelmeye başlıyor. bunları okurken ne diyor bu insan evladı diyebilirsiniz, bundan bir yıl kadar önce okusaydım ben de öyle derdim ama sorun değil. bu entryi kendim için yazıyorum. neyse konuya dönelim hayattan veya herhangi bir günden bir şeyler almak istersen alırsın. her gün yolunun üstünde su satan yaşlı amcanın bir cümlesindeki zerafeti duyduğunda fark edecek şekilde dinlersen, duyarsın. gökyüzüne bakmazsan o gün havanın ne kadar güzel olduğunu anlayamazsın. hayat çok uzun değil ve hayatımız bu şekilde geçip gidecek, gelecek de bundan çok farklı değil hep bir koşuşturmaca olacak. hayat tam da içinde olduğun hastaneye giderkenki can sıkıcı an. evet can sıkıcı şeylerden minik minik kendi payına bir şeyler çıkarabilirsen, fark edebilirsen mutlu olursun. sevdiğini alamadığın zamanlar, aldığını sevdiğinde mutlu olursun. mutluluk anlık neşeden, sürekli gülüp eğlenmekten çok daha farklı bir şey; uzaktan genele bakmak, kabullenmek ve ondaki güzellikleri arayıp bulmakla ilgili. mutluluğu bulmak değil aslında mutlu olmayı öğrenmek var, bunu öğrenememiş insanların hayatlarında ufak tefek şeyler dışında hiçbir sorun yokken bile sürekli bir şeyleri mutsuzluğa bahane ettiklerini görüyorum, bu melankoli uyuşturucu gibi bir şey. ayağa kalkıp bir şeyleri değiştirmek yerine uyuşturuyorlar kendilerini. arabeskten soğumam da son yıllar da oldu bu arada, arabeske övgüler yağdırdığım entrylerim de vardır. sonra mükemmelin peşinde koşmanın hem kendime olan güvenimi sarstığını hem de başarılı olduğum şeylerin mükemmel olmadıkları için durduk yere sinirlerimi bozduğunu fark ediyorum. bundan kurtulmam gerekliliğini anlıyorum. bir de en çok ailenin her şey olduğunu fark ettim, her şey. bunu söyleyenlere eskiden abartmayın diyerek baktığımı hatırlıyorum, beni küçük aptal(*)
gelecekle ilgili planlarımda da farklı şeyler düşünmeye başladım, cerrahi düşünürdüm eskiden düşünmez oldum. olanlara saygım sonsuz bunu parantez yapayım ama hayat bu kadar güzelken neden ömrümü adamam gereken bir meslek yapayım yıllarımı ona harcayayım ki. bir kere durup düşünmenin ruhum için gerekliliğine inanıyorum, yorgunluktan ölmediğim boş vakitlerim olmalı. doktorluk mesleğinde bazı bölümlerde gerçekten insani olmayan uygulamalar var diye düşünüyorum ve aklıma erich frommdan şu kesit geliyor
''uygarlığımız kişinin bu tek başınalığını bilince çıkarmasını engelleyecek birçok oyalayıcı şeye sahiptir : her şeyden önce sıkıca düzenlenmiş ve makineleştirilmiş çalışma düzeni, insanı en temel insanca isteklerinden kendini aşma ve bir olma halinden habersiz kılar''
hayattaki pek çok şeyden ödün vermem zorunluluğunu gerektirmeyen bölümlerden yanayım artık. neyse kapatalım bu bahsi.
bazı şeyler yeni yeni manalanıyor kafamda akıllanıyorum galiba. allah allah yine büyüyorum. yine tam toparlayamadım ama aşağı yukarı kafamda bunlar dolanıyor. kendine iyi bak sözlükcüm, sözlük ahalisi ve gelecekte bunu okuyacak sevgili ben.
tanım: bu aralar kafamda dolanan şeyler.
hayatta en çok önemsediğim şeyin huzur olduğunu fark ettim. hatta ileride bir çocuğum olursa bu isim yakışır mı diye bile düşündüm itiraf edeyim (bkz:huzur gel çocuğum) ben ki eski entrylerimde bunlardan yakındığımı hatırlıyorum, tatminsizlik duygusuna kafa tutmaya başladım. yendim demiyorum diyemem henüz o noktaya gelemedim. eskiden kafamda hayallerimde çok farklı bir hayat vardı, şimdilerde hayatın doğal akışıyla barışmaya başladım. içimden gelen, mantığımın dışında kalan eskiden bana bir şeyler fısıldadıkça susturmaya çalıştığım sezgilerimle barışmaya başladım. ama onları mantığımla sürekli susturmaya çalıştığım için sesleri çok çıkmıyor artık yine de kulak vermeye onları farkında olmaya çalışıyorum. anneme hak vermeye başladım, ben bir şeyler için hırs yapıp fazlaca kaptırınca kızım kendini yıpratmaya değmez derdi. ben sinirlenirdim tabi, şimdilerde ne demeye çalıştığını anlıyorum. kahraman olmayı hayal ederdim eskiden, şimdilerde bunun çok da manalı olmadığını anladım. iki hayatım olsa birinde kahraman olmak isterdim ama tek hayatımda tadını çıkarmayı yeğliyorum artık. hep derler ya hayat senin onu ne olarak gördüğünle ilgilidir diye, aşırı klişe bir laf. ama kafanızda bir şeyleri yerine oturtmaya başlayınca hiç olmadığı kadar manalı gelmeye başlıyor. bunları okurken ne diyor bu insan evladı diyebilirsiniz, bundan bir yıl kadar önce okusaydım ben de öyle derdim ama sorun değil. bu entryi kendim için yazıyorum. neyse konuya dönelim hayattan veya herhangi bir günden bir şeyler almak istersen alırsın. her gün yolunun üstünde su satan yaşlı amcanın bir cümlesindeki zerafeti duyduğunda fark edecek şekilde dinlersen, duyarsın. gökyüzüne bakmazsan o gün havanın ne kadar güzel olduğunu anlayamazsın. hayat çok uzun değil ve hayatımız bu şekilde geçip gidecek, gelecek de bundan çok farklı değil hep bir koşuşturmaca olacak. hayat tam da içinde olduğun hastaneye giderkenki can sıkıcı an. evet can sıkıcı şeylerden minik minik kendi payına bir şeyler çıkarabilirsen, fark edebilirsen mutlu olursun. sevdiğini alamadığın zamanlar, aldığını sevdiğinde mutlu olursun. mutluluk anlık neşeden, sürekli gülüp eğlenmekten çok daha farklı bir şey; uzaktan genele bakmak, kabullenmek ve ondaki güzellikleri arayıp bulmakla ilgili. mutluluğu bulmak değil aslında mutlu olmayı öğrenmek var, bunu öğrenememiş insanların hayatlarında ufak tefek şeyler dışında hiçbir sorun yokken bile sürekli bir şeyleri mutsuzluğa bahane ettiklerini görüyorum, bu melankoli uyuşturucu gibi bir şey. ayağa kalkıp bir şeyleri değiştirmek yerine uyuşturuyorlar kendilerini. arabeskten soğumam da son yıllar da oldu bu arada, arabeske övgüler yağdırdığım entrylerim de vardır. sonra mükemmelin peşinde koşmanın hem kendime olan güvenimi sarstığını hem de başarılı olduğum şeylerin mükemmel olmadıkları için durduk yere sinirlerimi bozduğunu fark ediyorum. bundan kurtulmam gerekliliğini anlıyorum. bir de en çok ailenin her şey olduğunu fark ettim, her şey. bunu söyleyenlere eskiden abartmayın diyerek baktığımı hatırlıyorum, beni küçük aptal(*)
gelecekle ilgili planlarımda da farklı şeyler düşünmeye başladım, cerrahi düşünürdüm eskiden düşünmez oldum. olanlara saygım sonsuz bunu parantez yapayım ama hayat bu kadar güzelken neden ömrümü adamam gereken bir meslek yapayım yıllarımı ona harcayayım ki. bir kere durup düşünmenin ruhum için gerekliliğine inanıyorum, yorgunluktan ölmediğim boş vakitlerim olmalı. doktorluk mesleğinde bazı bölümlerde gerçekten insani olmayan uygulamalar var diye düşünüyorum ve aklıma erich frommdan şu kesit geliyor
''uygarlığımız kişinin bu tek başınalığını bilince çıkarmasını engelleyecek birçok oyalayıcı şeye sahiptir : her şeyden önce sıkıca düzenlenmiş ve makineleştirilmiş çalışma düzeni, insanı en temel insanca isteklerinden kendini aşma ve bir olma halinden habersiz kılar''
hayattaki pek çok şeyden ödün vermem zorunluluğunu gerektirmeyen bölümlerden yanayım artık. neyse kapatalım bu bahsi.
bazı şeyler yeni yeni manalanıyor kafamda akıllanıyorum galiba. allah allah yine büyüyorum. yine tam toparlayamadım ama aşağı yukarı kafamda bunlar dolanıyor. kendine iyi bak sözlükcüm, sözlük ahalisi ve gelecekte bunu okuyacak sevgili ben.
tanım: bu aralar kafamda dolanan şeyler.
covid 19 VT etiyolojisinde rol oynuyor gibi gelmeye başladı. yakında bu konu pubmed gibi yerlerde trend olursa şaşırmayın.
eşeğe altın semer vursan yine eşektir. sözü ikiletiyorsa üçletirde dörtletirde onun huyu öyledir. götüyle inatlaşan donuna pisler diyerek vazgeçmeyi tercih doğru seçenekmiş.
başınıza ne gelirse gelsin yarın kalkıp işe okula gidiyonuz
Herkes gider.