tıbbiyeli günlük

Bugün.

Gözlerimin hemen önündeydi yüzü.

O gözler,

çok güzeldi.. Şaşırdım.

Bu denli güzel olduklarını anımsamıyordum.

Öfkelendim.. Yüzümü çevirdim.

Kahve, sarı.. Yeşilin her bir tonu. Hare hare..

Bu gözler, onun gibi bir insanı hak etmiyordu.

Utandım..

Nasıl rahat olabiliyordu insanlar?

Sanki hiç var olmamışız gibi..

Kış mevsiminde bir tan vakti yine.
Gözlerim alacakaranlık,
Kulağımda ezan sesleri..
Yanı başımda sevdiğimin kokusu.
Bulandığımız sıcacık bir yorgan..

günlük yazıyorum niyetine insanların "bakın ben ne kadar da loserım, beni ne kadar ezdiler görüyor musunuz kalbim ahan da şu kadar acıdı uf oldu, benim hayâtım zâten baştan sona yıkık" yarışlarına girdiği komedi tadında tâkip ettiğim über başlık.

".. iyi kalmak istiyorsan. Güçlü olmalısın.
Titanyum gibi .."

Ailemin beni anlayabilecek kapasitesi olduğunu düşünmüyorum. Hiçbir sosyal ilişkimden memnun değilim etrafımdaki insanların çok sığ olduğunu ve asla anlaşılabileceğimi düşünmüyorum. bu yüzden herkese yalan söylüyorum.