acilde çalışırken size hayatı sorgulatacak hastalar

sabaha karşı getrilen, üstünü örttükçe ağlıyor bu çocuk örttürmüyor bakın deneyelim diyen anne ve babanın çocuğu. hayatın üstüne bir de acaba ne düşündüler ne umdular da acile getirme gereğinde bulundular diye de sorgulatmıştır.



edit 1: sonradan aklıma gelen bir hasta daha var yazmadan geçemedim. hafta içi mesai saati bitimine yakın sınırdan 112 ile getirilen bir amca. yanında da iki kadın. nereli olduklarını anlamadık. türkçe konuşmaya çalışıyoruz olmuyor arapça için tercüman çağırıyoruz olmuyor bu arada amca ciddi solunum sıkıntısı çekiyor. kürtçe bilen arkadaşlar deniyor kürtçe de anlaşamıyoruz. batı dilleri falan hiçbirisi işe yaramıyor. amcayı res odasına alıp solunumu çözmeye çalışıyoruz derken, yakını olan teyzelerden biri birden yere oturdu. ve hasta yakını için verilen yemeği aldı önüne yemeye başladı. diğeri ise yerde yatak varmışçasına rahatça yere yattı. teyzem kalk yere yatma diyoruz anlaşamıyoruz, amca desen sondasını ve oksijen maskesini çekmekle meşguldü çekme diyoruz ama tabi anlaşamıyoruz. derken odadan çıktık bir süre onları bırakıp. döndüğümüzde kaçmışlardı. işte o an yok olmak istedim. pılı pırtı toplayıp kaçmak istedim. 1 saatimi geri döndürmek istedim. neden ben dedim. dedim de dedim.