yeni mezun olduğum zamanlar.yazın sıcağında tus kasıyordum,o zamanlar apartmanın son katında biz oturuyorduk.aşağıdan bağrışmalar gelmeye başladı.ablam da çok meraklıdır sağolsun ne olmuş diye bakarken birden winstonblue koş kadın balkondan düşmüş dedi.şöyle bir baktım kanlar içinde bir kadın uzanıyor.herkes başına üşüşmüş çığlık çığlığa.bir gün başıma gelecekti evet ama daha bismillah lan tek başıma resusitasyon yapmışlığım mı var benim dedim içimden.bir yandan da yemin ettik o kadar,evdekiler beni über bir doktor sanıyor.sonra dedim ki,yürü winston yarı gaz yarı yusuf yusuf ablamla bindik asansöre.yemin ederim o yedi kat yedi yıl gibi geçti.kafamda sürekli acaba arrest mi,cpr'a başlasam mı,baş geri çene ileri,resüsitasyon slaytlarını gözden geçirme vs vs.6 yıl film şeridi gibi geçti gözümün önünden.aşağı indik hala tırsıyorum ama belli etmiyorum.şimdi o anı slow motion hayal edin fimlerdeki gibi açılın ben doktorum diye atılmamla kalabalık yavaş yavaş yarıldı.yerdeki kanları gördüm aha dedim asıl film şimdi başlıyor.hikayeyi nasıl cpr yapıp kadının hayatını kurtardığımı anlatarak bitirmek isterdim ama meğerse balkondan düşmemiş,epilepsi hastasıymış,nöbet geçirip başını çarpmış ve kaşı yarılmış.o kadar kan da oymuş.içimdeki o rahatlama duygusunu anlatamam.sonuç olarak kadını ambulans gelene kadar boynu falan belki hasar görmüştür diye on dakika boyunca öylece tuttum(abc'den sonra tabi o kadar da cahil değilik).demem o ki havalı olduğu kadar,zor da bir şey bu lafı sarfetmek.ama ne olursa olsun gereken her durumda atılmak lazım.ölecek olan birine müdahale ederseniz olacak şey en fazla yine ölmesidir.ama bir kişiyi müdahalenizle hayata döndürmek paha biçilemez.

dipnot:mini mini birler çalışkan ikiler lütfen çok da gaza gelmeyin,her tıpçı asıl evrimini intörnlükte tamamlar,kendi hayatınızı da riske atmayın.