altındaki yorumlarda saçma sapan bir linç girişiminde bulunulmuş olan başlık. yazarının okuyucuya sorarak düşündürtme tarzını sevdim. size tamamen zıt fikirleri düşünmemeye şartlanmışsınız. bazen olmadığınız insanlarmış gibi düşünmeniz gerekir.
cinsiyetimden memnun olmasaydım nolurdu?
bir pedofili olsaydım nolurdu?
ailesinden birini kaybetmiş biri olsam nolurdu?
ailesinden birini öldürmüş biri olsam nolurdu?
Bİr başka ırktan biri olsam nolurdu?
bir organ donörü olsam nolurdu?
bir ateist olsam nolurdu?
inançlı biri olsam nolurdu?
cennet-cehennem varsa-yoksa nolurdu?
hayatın ekstrem uclarında yasayan insanları anlayabilmek için durmaksızın bu hoslanmayacağımız soruları kendimize sormalıyız. çünkü arkadaşlar, biz insanları anlamak zorundayız. bunun ciddiyetine varın.
bir doktor mesleğini yapıyorken allah var mıdır yok mudur sorusunu veya kafasındaki yanıtını bir kenara bırakmalıdır. doktor mesleğini yapıyorken dininden, ırkından, cinsiyetinden, ekonomik sınıfından arınmalı, sadece ve sadece bilgisini, donanımını ve en önemlisi merhametini kuşanmalıdır. merhametini. inancınız veya inançsızlığınız içinizde merhamet olmadığı sürece sizi asla ve asla diğer insanlardan farklı kılmayacak. hoşunuza gitmeyen yorumlarla karşılaştığınızda çoğunluk veya azınlık olmak, kendinize hak gördüğünüz küstahlık sizi değerli kılmayacak.
ülkemizde olmasa bile,kosulları ülkemizden daha iyi durumda olan, bilime katkıları daha yoğun ve daha aktif olan bilim insanlarının çoğu dinlerle ilgilenmez. dinlere inanmaz veya inkar eder ne derseniz deyin, dinler bu insanların konusu değildir. ve buna sinirleneceğiniz yere sevinmelisiniz.
yazarın bahsini açtığı gibi dinlere inanmıyor olsam da dua ederken gözünden bir damla yaş dökülen insanları görünce sevindiğim gibi.
insanlara doğruyu yaptıran sadece içlerindeki merhamet duygusudur.
ateizm de sandığınız, görmek istediğiniz gibi allah yoktur çığırtkancılığı değil. kendimi bildiğim bileli inançsızım, zor durumda kalmış arkadaşım ''bana dua et olur mu?'' dediğinde sevinirim sebepsiz.
sonuçta nasıl insanlar olmak istediğiniz de, nasıl doktorlar olmak istediğiniz de size kalmış. lakin bu gözler kullansın diye verdiğim anatomi atlasımın arkadaşımdan genital bölgelere kağıt yapıştırılmış olarak geri döndüğünü gördü. koltuk altımdaki lenf bezlerim şiştiği için gittiğim doktorun ''meme muayenesi yapmayacak mısınız'' dememle gözleri kapalı muayene yaptığını gördü. işinizi yaparken dini, ideolojiyi bir kenara bırakmak en doğrusu.
sizlerin hissedip dualar ettiğiniz, yalvardığınız, aç kaldığınız allah kimsenin yok demesiyle yok olmaz inançlı arkadaşlarım, bizlere de allah var demenizle allah var olmaz. bu tamamen hislerimiz, sorduğumuz sorular, cevaplarımız ve olmayan kanıtlarımızdan ibaret bir konu. bu kadar celallenmeyin.
cinsiyetimden memnun olmasaydım nolurdu?
bir pedofili olsaydım nolurdu?
ailesinden birini kaybetmiş biri olsam nolurdu?
ailesinden birini öldürmüş biri olsam nolurdu?
Bİr başka ırktan biri olsam nolurdu?
bir organ donörü olsam nolurdu?
bir ateist olsam nolurdu?
inançlı biri olsam nolurdu?
cennet-cehennem varsa-yoksa nolurdu?
hayatın ekstrem uclarında yasayan insanları anlayabilmek için durmaksızın bu hoslanmayacağımız soruları kendimize sormalıyız. çünkü arkadaşlar, biz insanları anlamak zorundayız. bunun ciddiyetine varın.
bir doktor mesleğini yapıyorken allah var mıdır yok mudur sorusunu veya kafasındaki yanıtını bir kenara bırakmalıdır. doktor mesleğini yapıyorken dininden, ırkından, cinsiyetinden, ekonomik sınıfından arınmalı, sadece ve sadece bilgisini, donanımını ve en önemlisi merhametini kuşanmalıdır. merhametini. inancınız veya inançsızlığınız içinizde merhamet olmadığı sürece sizi asla ve asla diğer insanlardan farklı kılmayacak. hoşunuza gitmeyen yorumlarla karşılaştığınızda çoğunluk veya azınlık olmak, kendinize hak gördüğünüz küstahlık sizi değerli kılmayacak.
ülkemizde olmasa bile,kosulları ülkemizden daha iyi durumda olan, bilime katkıları daha yoğun ve daha aktif olan bilim insanlarının çoğu dinlerle ilgilenmez. dinlere inanmaz veya inkar eder ne derseniz deyin, dinler bu insanların konusu değildir. ve buna sinirleneceğiniz yere sevinmelisiniz.
yazarın bahsini açtığı gibi dinlere inanmıyor olsam da dua ederken gözünden bir damla yaş dökülen insanları görünce sevindiğim gibi.
insanlara doğruyu yaptıran sadece içlerindeki merhamet duygusudur.
ateizm de sandığınız, görmek istediğiniz gibi allah yoktur çığırtkancılığı değil. kendimi bildiğim bileli inançsızım, zor durumda kalmış arkadaşım ''bana dua et olur mu?'' dediğinde sevinirim sebepsiz.
sonuçta nasıl insanlar olmak istediğiniz de, nasıl doktorlar olmak istediğiniz de size kalmış. lakin bu gözler kullansın diye verdiğim anatomi atlasımın arkadaşımdan genital bölgelere kağıt yapıştırılmış olarak geri döndüğünü gördü. koltuk altımdaki lenf bezlerim şiştiği için gittiğim doktorun ''meme muayenesi yapmayacak mısınız'' dememle gözleri kapalı muayene yaptığını gördü. işinizi yaparken dini, ideolojiyi bir kenara bırakmak en doğrusu.
sizlerin hissedip dualar ettiğiniz, yalvardığınız, aç kaldığınız allah kimsenin yok demesiyle yok olmaz inançlı arkadaşlarım, bizlere de allah var demenizle allah var olmaz. bu tamamen hislerimiz, sorduğumuz sorular, cevaplarımız ve olmayan kanıtlarımızdan ibaret bir konu. bu kadar celallenmeyin.