Okul sonrası bir etkinlikte tanışma inceleme fırsatı bulduğum bilime adanmış beden. İlk hisler heyecan oluyor çoğu zaman. Üzerinden çok zaman geçmiş, kullanılmış bir kadavra ise çok sıkıntı yaratmiyor fakat daha taze ise biraz daha ürperti oluyor. Empati yapmanın kolaylığından olsa gerek. Okul sonrası demiştim, asistanlar olmayınca havuza yatırmak da biz öğrencilere düşmüştü. En keyif aldığım zamanlardan olabilir.
Ülkemizde sürekli olarak bağışı yapılmadığından bir kısmı yurtdışından ihraç edilen bilime adanmış bedenler. Pekçok yabancı menşeili şirket bunun için özel kurumlar kurmuş, öldükten sonra düzenlenecek seremoniden aileye gönderilecek çelenge ve teşekkür belgesine kadar bütün masrafları üstlenerek bağış bilincini aşılamaya devam etmektedir.
Otobüste ben öldükten sonra kadavra olmak istiyorum nereye başvurabilirim diyen kadının yüzüne şaşkın şaşkın bakıp üniversite hastanemize yönlendirdikten sonra böyle bir bilincimiz olmadığının farkına vardım.