tıbbiyeli günlük

nasıl kurtulacağız hiç bilmiyorum..

birlikte tutunup öylece uzaklaşalım istiyorum bu cehennemden.

sendeleyerek.. adım adım.



bir gidebilsem buralardan..



arkandaki yakarışlara, boğuk çığlıklara aldanma. Hatırla.. sakın. sakın arkana bakma.. Kurtulacağız,

Kurtulacağız..

"bilseydim.. bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi?"

Depremler, idlib'deki 8 şehidimiz, van'daki çığ felaketi, bugün pistten çıkan uçak.. üzücü gelişmelerin yaşandığı günlerdeyiz. Allah sonumuzu hayır etsin.
Edit:güncelleme

".. iyi kalmak istiyorsan. Güçlü olmalısın.
Titanyum gibi .."

günlük yazıyorum niyetine insanların "bakın ben ne kadar da loserım, beni ne kadar ezdiler görüyor musunuz kalbim ahan da şu kadar acıdı uf oldu, benim hayâtım zâten baştan sona yıkık" yarışlarına girdiği komedi tadında tâkip ettiğim über başlık.

Çok erkek, hiç erkektir..

Kış mevsiminde bir tan vakti yine.
Gözlerim alacakaranlık,
Kulağımda ezan sesleri..
Yanı başımda sevdiğimin kokusu.
Bulandığımız sıcacık bir yorgan..

Bugün.

Gözlerimin hemen önündeydi yüzü.

O gözler,

çok güzeldi.. Şaşırdım.

Bu denli güzel olduklarını anımsamıyordum.

Öfkelendim.. Yüzümü çevirdim.

Kahve, sarı.. Yeşilin her bir tonu. Hare hare..

Bu gözler, onun gibi bir insanı hak etmiyordu.

Utandım..

Nasıl rahat olabiliyordu insanlar?

Sanki hiç var olmamışız gibi..

Belki de kaderimizi belirleyen hatalarımızdı.

Onlar olmasa hayatımızı ne şekillendirirdi ki?

Belki de yoldan hiç şaşmasak hiç aşık olmaz, bebek doğurmaz ve olduğumuz gibi olamazdık..

Ne de olsa mevsimler değişir. Ve insanlar gelir ve gider..

Onu dinliyordum.. Onun bir yalancı olduğunu. söylediği sözlerin sahte olduğunu bildiğime rağmen..

Hala tüm bu olanlara rağmen. Ona inanmak için. O güzel sözlere inanmak için bir neden arıyordu yüreğim..



Çaresizce.



Orada onu dinlerken bu yüzden acıdım kendime..